Horixe izan da Innobasquek antolatutako eta Valhallak emandako Berrikuntza Estrategikoari buruzko hausnarketarik ahaltsuenetako bat. Bi saio horietan ereduak, metodologiak eta, batez ere, berrikuntzak “helburu” izateari utzi eta “operatibo” bihurtzeko aukera emango duten egiturak eraikitzeko beharra aztertu ditugu.

Berrikuntza-motetatik edo ereduetatik harago, benetan eraldatzailea izan da ikustea berrikuntza sendoa egiten duten erakundeek eredu bera partekatzen dutela: ingurunea irakurtzen dute, aukerak identifikatzen dituzte, azkar testatzen dute eta funtzionatzen duena eskalatzen dute. Eta sekuentzia sinple hori da, egia esan, lortzen zailena.

Izan ere, berrikuntza ez da ideia handi batekin hasten, galdera indartsu batekin baizik:
Kanpoko zer aukera sortzen ari dira, nola eman diezaiokegu erantzuna eta zer hobetu behar dugu barrutik?
Hortik abiatuta, metodologia, irizpidea eta fokua uztartzen dituen ibilbide-orri bat eraikitzen da: barne-eraginkortasunik ezak detektatzetik hasi eta joerak, bezeroak edo merkatuak aztertzeraino; ekipoak dinamizatzetik hasi eta beldurrik gabe esperimentatzea ahalbidetzen duten proba-laborategiak aktibatzeraino.

Eta entzuten ari ginela, ideia batek oihartzun berezia egiten zigun InTooletik:
Berrikuntza ez da kasualitatez gertatzen; berrikuntza horri eusten dion sistematika bat dagoenean gertatzen da.

Hor konektatzen gara gure xedearekin.
InTool-en horretarako lan egiten dugu, hain zuzen ere: erakundeek beren ingurunea uler dezaten, seinale garrantzitsuak atzeman ditzaten, ideia-prozesuak aktibatu ditzaten eta informazioa erabaki bihur dezaten. Prestakuntzan ikusi genuenak egunero defendatzen dugun zerbait baieztatzen du: zaintzarik gabe, esplorazio egituraturik gabe eta barne-beharrak kanpo-aukerekin lotzen dituen metodologiarik gabe, berritzea intuizio bihurtzen da… eta intuizioak ez du eskalatzen.

Prestakuntza horretan parte hartzeak honako hau berresten digu:

• Berrikuntza estrategikoak egitura behar duela.
• Erabaki onek informazio ona behar dutela.
• Eta sistemak — ondo diseinatzen direnean, bizirik mantentzen dira eta estrategiarekin lerrokatzen dira — dira aldaketaren benetako eragileak.

Ikasten, esploratzen eta ezagutza praktikarekin konektatzen jarraitzen dugu.
Izan ere, berritzeko, eboluzionatzeko bezala, garrantzitsuena ez da etorkizuna aurreikustea… baizik eta horretara egokitzeko prest egotea.